Echte bruidsparen, echte emotie en echte liefde willen we zien, zodat we het vast kunnen leggen. Wij zijn gespecialiseerd in persoonlijke fotografie. De sfeer, alles is ongedwongen, maar jullie stijl is authentiek, elegant en tijdloos. Ongecompliceerd, maar wel no-nonsens en puur.

Zo werken wij. En daar staan we vierkant achter.
Want wat je hier ziet; dat is onze passie.

 

“Op mijn eerste website had ik, geloof ik, een soort van cv op mijn ‘about’ pagina staan. Ik was 16 en het stond ‘cool’ vond ik. En een lijst met awards. Die awards, daar doe ik ondertussen niet meer aan mee. Want, zo bleek, ik werd er maar bar zenuwachtig van. Daarom lijkt het mij nu het beste om mij te leren kennen, door mijn leven te zien door mijn ogen.”

Dansen in de regen. Langzaam zwelt het gerommel op de achtergrond aan. Hoopvol kijk ik voor de zoveelste keer naar de lucht. En ja hoor, eindelijk. De regen valt met bakken uit de lucht. Ik ren naar de slaapkamer, schiet een bikini aan en gooi een vest over mijn hoofd. Voor een filmproject heb ik nog een paar laatste shots in de regen nodig. Het vest beschermd mijn camera tegen de regen en ik loop naar buiten. Het weer is verrassend warm. Zelfs de regen is verrassend warm voel ik, terwijl de dikke druppels tegen mijn benen slaan. Het regent niet, het giet. Ik maak mijn shots terwijl zoonlief zich ondertussen bij mij voegt. Iets meer kleding aan weliswaar en in plaats van blote voeten, zoals ik heeft hij keurig zijn knalrode regenlaarzen aan. Goed voorbeeld doet goed volgen zeggen ze en verbaasd kijk ik naar een grote handdoek die hij om zijn hoofd heeft gebonden.Maar ik ben alweer klaar en ren naar binnen om mijn camera in veiligheid te brengen. Rennend door de plassen word ik op de voet gevolgd en eenmaal binnen kijk ik in twee glunderende oogjes omgeven door druppend haar. „Dat was leuk hè mama?”. Ik kijk nog eens naar buiten en gooi het vest van mij af.

„Kom” zeg ik en steek mijn hand naar hem uit. Zonder te aarzelen sluit hij zijn handje in de mijne en knijpt er nog eens in. Alsof hij zijn vermoeden wil bevestigen. Met een laatste blik op elkaar rennen we weer naar buiten de stortregen in. Ik voel mij vrijer dan ik mij in maanden heb gevoeld en samen rennen we hand in hand door de plassen. Binnen kortste keren zijn we helemaal doorweekt en slaat de modder tegen mijn benen. De regen voelt aangenaam en de warme druppels rollen als grote tranen langzaam naar beneden. Mijn haar raakt los van het rennen en springen en de natte strengen plakken aan mijn hoofd, schouders en rug. We rennen tot we niet meer kunnen en het gegiechel van mijn zoon munt zich uit tot luidkeels gelach. Met zijn handen in de lucht geheven rent hij achter mij aan en moedigt mij aan om hoger en verder te springen. Om harder te rennen en diepere plassen te zoeken. Buiten adem kijk ik om en zie het mooiste gezichtje wat ik ooit heb gezien. Zijn natte, blonde haren en zijn blauwe ogen die de hele omgeving verlichten kijk terug in de mijne. Hij zegt niets en een poosje kijken we elkaar aan. Zijn bolle wangen lijken uit elkaar te spatten in de grootste lach ooit, waardoor er kleine kuiltjes ontstaan. Dat moment, lijkt de wereld te stoppen en voel ik mij de gelukkigste ooit. En dan besef ik toch wel weer, sterk spul he, die Fisherman’s Friend.

Onderbroekenlol. Ik voelde mij neergeslagen. Ellendig. Ik zat op de rand van mijn bed en staarde naar mijn handen. De groeven en lossere huid bevestigden wat ik al wist. Ik was naakt, kwetsbaar en ineengedoken.
Was het de magnum die in de aanbieding was geweest? De ben & Jerry’s die kleine overwinningen moesten vieren? Waren het de bonbons die mijn PMS moesten verdoven of de chocola die teleurstellingen deden vergeten? Hoe had ik zo onverantwoordelijk kunnen zijn?

Ik staarde naar het lapje stof dat verloren in mijn schoot lag.
Ik keek nog eens.
Ik had mij in een boxer van een zes-jarige proberen te wurmen.

Oneindige Liefde. Papa worden, mama worden, het had iets idyllisch, oers, een soul purpose. Ik wilde zorgen, delen en liefde geven. Ik wist niets van het loslaten, de zorgen in plaats van verzorgen. Het rouwen en de confrontatie met jezelf.
De controle die je ten alle tijden wilt houden omdat je hart nu aan de oppervlakte ligt. Bloot, exposed en kwetsbaar.
De eeuwige angst die altijd op loer lijkt te liggen.
Het is die keerzijde die ook zijn schoonheid kent. Als zwart fluweel; hemelzacht in een intense duisternis.
Het loslaten dat begint bij het verbreken van de navelstreng. De liefde zo groots dat betekent dat je het moet laten gaan. Vallen en opstaan.
Een leerweg die gevolgd moet worden. Karakters worden gevormd en je spiegel wordt voor gehouden.
Je rouwt om momenten en periodes die zo snel voorbijvliegen dat je soms alleen maar een glimp lijkt op te vangen. En dan is het weer voorbij. Weg, een herinnering. Een droom.
En dan besef je dat het loslaten nooit zal stoppen en de liefde nooit zal eindigen.
En dat is goed.

Roadtrip 2.0. .
Er worden drie rondjes tikkertje om de auto gedaan waarbij nr 2 altijd struikelt -heeft ze van mij- de snelste oplossing is met je buik op de grond, onder de auto door kind lokaliseren, troosten, en weer door. Nr 1 rent net langs op het moment dat de deur open zwaait. Kracht van impact lijkt niet levensbedreigend.
Je houdt de deur open om een willekeurig jongetje voor te laten, maar die vindt het handiger om via de andere kant met zijn zus naar binnen te gaan. De kant waar je dicht naast de sloot geparkeerd staat. Maxicosi met nr 3 naar binnen wurmen en tegelijkertijd bidden dat alle handjes binnenboord zijn. Soms heb je geluk, soms ook niet. Maxicosi staat rechtop, want de passagiersstoel staat nog naar achteren. In je haast de gordel nog niet vast geklikt, dus baby opvangen in duivelsvlucht.
Baby terug, cosigordel dicht, achterdeur dicht, voordeur open, stoel naar voren, voordeur weer dicht, achterdeur weer open, broer helpt zus uit sloot, maxicosi weer plat neer leggen, baby pletten om het gordel-klik systeem te vinden, overeind komen, te laat beseffen dat je nog in de auto zit, hoofd stoten, vloeken, uit twee monden horen “je mag geen kut zeggen!”, discussie eindigen wie in het midden mag zitten, instappen, rechttrekken, insnoeren, die schoen droogt wel weer op lieverd, de laatste erbij, HANDEN BINNENBOORD, deuren dicht, zelf instappen, bestuurdersdeur dicht, bestuurdersdeur weer open, jas naar binnen, bestuurdersdeur weer dicht.

Stilte.
Manlief komt aanlopen. “Je zou de andere auto toch meenemen?”.

Follow us on Instagram