RONDREIS AMERIKA TE PAARD.

Geschreven op 3 april 2016 - Geplaatst in de categorie Jitzke Personal - Nog geen reacties

Vakantie-te-paard
Fotoverslag trektocht te paard door Amerika.

We rijden met onze friezen paarden van Murrieta Californië (vlakbij San Diego) naar Weirsdale in Florida. Een 2500 mijl avontuur waarbij de friezen paarden aangespannen en onder het zadel gereden zullen worden. Het vertrek was op 1 november 2014 en we zullen op 21 maart 2015 arriveren in Florida. We zullen een gemiddeld aantal mijl van ong. 20 tot 25 mijl per dag aanhouden. En met heel veel trots zullen wij het friese paard aan Amerika tonen zoals nog nooit iemand gedaan heeft!

„Alright, where is my other fucking boot?” Het is bijna half vijf in de morgen. Buiten is het stikdonker

en langzaam sterft het gehuil van coyotes weg. Plaatsmakend voor de opkomende zon. Er is weer een nieuwe dag aangebroken en voorzichtig komt er meer beweging in het kamp. Heel voorzichtig. Vlak voor zonsondergang is het namelijk het koudst van de hele nacht. -8 is het nu en op onze watervoorraden ligt een niet te missen laag ijs. De kou in de nacht zorgt voor een aanslag op je humeur zo vroeg in de morgen en als er dan wat ontbrekende kledingstukken zijn, wordt het daar zeker niet beter op. Ieder kent zijn taak en de paarden worden gevoerd, verzorgd en klaar gemaakt voor de nieuwe tocht die vandaag voor ons ligt. Sandwiches worden gesmeerd en het kamp wordt langzaam opgebroken. Anderhalf uur later staan er twee vierspannen friezen klaar voor vertrek en twee onder het zadel. De opstelling van vandaag. Onze Amerikaanse vrienden hebben hun paarden ingespannen en zelfs Ticket -de vurige mini, die menig fries eruit loopt- staat in de startblokken. Vandaag een tocht van 22 mijl op het programma. Een slordige 37 kilometer. Niet iedereen zal de volledige dag uitrijden, maar een aantal kilometers compenseren met zijn of haar truck.

Voor het vertrek wordt nog snel het mysterie van de ontbrekende laars opgelost. En wanneer ieder weer gezegend is met zijn eigen laars aan de goeie voet, rijden we met een hernieuwde hunkering naar avontuur de zonsopkomst tegemoet.

We vertrekken zo vroeg om voor het heetst van de dag op onze nieuwe bestemming te zijn. We rijden tenslotte met zwarte paarden, die niet gewend zijn in een woestijnklimaat te functioneren. En reken maar dat het hier middags warm kan worden in de zon. Toch durf ik met zekerheid te zeggen dat er het juiste aantal kilometers per dag wordt afgelegd. De paarden zien er steeds gespierder en fitter uit naarmate de tocht vordert en het herstelvermogen ligt met de week hoger.

Alles draait hier om de zorg van de paarden. Ze worden gevoerd en bijna dag en nacht gemonitord. We hebben nu door de droogte en stof wat last van mok, maar met de juiste behandeling en de luxe om paarden, zo nodig, een extra vrije dag te geven zijn we daar zo weer van af. Zelf komen we er niet zo gemakkelijk vanaf. Door de droogte laat de huid van je handen simpelweg los en regelmatig ontstaan er scheuren en barsten waardoor het bloed je het gevoel geeft een echte survivaler te zijn. Ik zal niet ontkennen dat bij de meesten van ons de  jongensdromen uitkomen en het Lucky Luke gevoel staat ons erg nabij.

Je vraagt je misschien af: „Waarom?” Waarom zo’n helse onderneming organiseren? Mijn antwoord is simpel. Waarom niet?! Op het paardenvlak is het geweldig om het Friese paard extra te promoten in Amerika. En ik kan je vertellen dat ze goed ontvangen worden. Het geeft een kick wanneer je vier friese paarden vijf uur lang voor je door de woestijn heen manouvreert. Het samenwerken tussen mens en dier is nu crucialer dan ooit en er ontstaat een nauwe band tussen de dieren en de verzorgers.

Maar de grootste uitdaging ligt misschien niet eens bij het aantal kilometers die we per dag afleggen of het aantal uren die we in de verzorging van de paarden steken. Voor de meesten van ons is dat alledaagse kost en draai je al snel op automatische piloot om 10 friezen zo lekker mogelijk in hun vel te krijgen en te houden. Er zijn andere persoonlijke overwinningen die hier gemaakt worden. Zo zullen sommigen van ons nooit gedacht hebben hun angst voor wildplassen te overwinnen. In Nederland doe je het misschien wanneer de nood het hoogst is. Hier, in de woestijn van Arizona, is het de enige manier tot verlossing. Zie het als een moment van rust en geniet van het uitzicht zou ik zeggen. Bovendien is dat magistrale uitzicht hier beter dan wanneer je als tijdverdrijf naar die oude verjaardagskalender staart en je realiseert dat je weer de verjaardag van tante Mien bent vergeten. Pas wel op voor tarantula’s, ratelslangen en de zwarte weduwe (een klein, maar levensgevaarlijk spinnetje).

Ja, privacy valt ver te zoeken. Maar zoals Gerard ons uitlegde; „We zijn geen team, we zijn een familie!” hadden we daar allemaal vrede mee. Want in een familie heb je liefde, verdriet, blijdschap en uiteraard frustraties. En wanneer je zo kort op elkaars lip leeft, weet je al snel genoeg wie je om half 5 in de ochtend even met rust moest laten en wie er de volgende dag niet meer functioneerde als hij of zij niet op tijd naar bed ging.

De familie vergroot zich met regelmaat en ieder wordt met open armen verwelkomt. Het maakt niet uit wie je bent, hoe oud je bent, of wat je doet. Als je maar bereid bent om hard te werken. We lachen, huilen en af en toe schelden we op elkaar. Zeg maar gerust, zoals er in een familie aan toegaat. En wanneer we elke ochtend weer proberen wakker te worden op de wagen of op het paard, en de zon verwarmt onze verkilde botten is er altijd nog Anne Okkema: „Jongens, kijk toch eens om je heen! Wat is het leven toch mooi!”

En daar wil ik mee afsluiten.

*Gepubliceerd in Phryso januari 2015.

Geef een reactie