RENATE HEEFT LAST VAN KERSTBOOMSTRUGGLES.

Geschreven op 21 december 2015 - Geplaatst in de categorie for Brides Renate - Nog geen reacties

.

JitzkeGrijpstraPhotography-4176-1

Dit is Renate. Trouwexpert en zelf pasgeleden in het huwelijksbootje gestapt met haar Jurrian.
Renate weet als geen ander dat een bruiloft plannen overeen komt met een fulltime job. Ze geeft je een kijkje in haar leven en hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Maar bovenal laat ze je zien dat je af en toe gewoon even om jezelf moet lachen. Enjoy!

Liefs Jitzke

Al lang voor ik mijn eigen huis had, droomde ik over een kerstboom. Ik wist precies welke kleuren de boom zou krijgen, hoeveel ballen er in moesten komen, welke piek er op zou komen te staan en hoe de lampjes hun plek zouden krijgen. Er zouden snoepjes onder de boom moeten komen – net als bij opa en oma vroeger – en, last but not least, hij moest nep zijn.
Hartstikke nep. Geen naald zou er af vallen en alle takken zouden te buigen zijn zoals ík het wilde. Nietsvermoedend deelde ik op een willekeurige avond deze informatie met manlief. Dat ik dit gesprek echter beter had moeten voorbereiden, was nooit in me opgekomen. Daar waar ik er zelf voor de volle 100% van overtuigd was dat het een nepperd moest worden, had manlief exact het tegenovergestelde. En dan voor ‘n echte. Tss… Diep in mijn hart wist ik dat dit een pittige strijd zou gaan worden. Mijn man is best heel schappelijk en wil hier een daar ook best eens van zijn standpunt afwijken, maar als hij ergens zeker van is… Dus meerdere keren deed ik een zwakke poging om hem te overtuigen van zo’n nepperd in huis. Hoe praktisch het was, hoeveel geld het ons op den duur zou besparen, hoe echt ze tegenwoordig wel niet lijken en dat alle takken te buigen zijn zodat alle ballen heel mooi kunnen hangen. Ai, mis. Juist dat laatste had ik nu net niet moeten zeggen. Manlief zette de aanval in. Dat ik het huis zo stijlvol had ingericht, maar als het dan op een kerstboom aankwam, al mijn gevoel voor stijl verdween als sneeuw voor de zon. Hmm, dat kwam binnen. Manlief had ook door dat deze opmerking raak was en voorzichtig polste ik eens waar je zo’n echte dan zou kunnen kopen. Eventueel – misschien – als het dan toch moest. Zijn grijns sprak boekdelen en ik begroef de strijdbijl.
Maar ho, stop! Zo gemakkelijk laat ik me niet onder tafel praten. Dus met mijn tablet in de ene hand en de strijdbijl opgravend met mijn andere, ging ik op onderzoek uit. Na een klein uurtje zoeken, wist ik het. Ik deelde mee dat ik een volle boom wilde, zonder priknaalden en ook niet zo’n blauwe spar. Ik wilde er één met kluit zodat er zo min mogelijk naalden af zouden vallen en hij moest recht zijn. Er mochten geen kale plekken in zitten, maar moest wel weer genoeg ruimte hebben zodat de ballen vrij zouden hangen. Hij mocht ook zeker onderaan niet zo’n brede buik hebben. En hij moest groen zijn. Heel erg groen. Als het dan toch een echte moest worden, dan ook een goeie. Met deze informatie kwam ik trots bij manlief aan. Hij was echter aanzienlijk minder trots op mij en trok al snel de conclusie dat ik gewoon een echte boom wilde die er nep uitzag. Nou, dat had ie eigenlijk best goed ingeschat.

Dus met enige reserve en een sprankel hoop gingen we afgelopen zaterdag op pad. En wonder boven wonder waren we binnen een half uur weer thuis. Met een kerstboom. Een echte. En ook nog één waar we allebei tevreden mee zijn. Nu staat ie te pronken in de woonkamer. En ik moet eerlijk bekennen dat ik stiekem eigenlijk best verliefd ben op de boom. De piek staat een beetje scheef en de stam is niet helemaal recht. Sommige takken hangen te veel door en de ballen hangen niet allemaal vrij. De takken aan de bovenkant steken te veel uit en onderaan zit een groot, gapend gat. Maar juist deze imperfectie maakt onze boom zó perfect, dat ik enkel maar geniet. Schoorvoetend geef ik toe dat zo’n echte toch wel sfeer geeft. En manlief? Die zit alleen maar te grijnzen op de bank. En ik? Ik geef hem groot gelijk!

Renate.

 

Geef een reactie