MET DE MOND VOL TANDEN

Geschreven op 23 maart 2017 - Geplaatst in de categorie Personal - Nog geen reacties

Jitzke Grijpstra Photography award winning bruidsfotograaf

HET IS ALTIJD LENTE… Ik was laatst bij de tandarts. Mijn tandarts is een toffe peer die er helaas het handje van heeft om over een interessant onderwerp te beginnen vlak voor hij je mond vol stopt met wat lijkt 5 artikelen van de plaatselijke Hubo.

Een gesprek volhouden is onmogelijk en terwijl ik vol enthousiasme gebaren maak met mond, neus, ogen en af en toe klapperende oren, blijkt toch elke keer een taalbarriere tussen ons in te staan. Gebaren met mijn handen heb ik afgeleerd toen ik ooit in mijn enthousiasme het bord vol gesteriliseerd gereedschap van mijn borst sloeg.

MET DE MOND VOL TANDEN. Zo nu ook deze keer; linkerzijde van mijn gezicht was volledig verdoofd waar ik mij pas van bewust werd toen er blijkbaar een straaltje speeksel mijn nek in liep. Met een zucht veegde ik deze weg met het uit voorzorg meegeleverde servetje en ik ging achterover liggen. Gewoon ogen dicht, focussen op dwarrelende herfstblaadjes. Hij vroeg nog wat over mijn fotografie, ik knikte, en wachtte af. Totdat hij vertelde dat hij ook graag fotografeerde, maarja er kwam wat tussen (lees; tandarts zijn). Ik schoot omhoog, althans dat probeerde ik. (De beste man plaatste een strategisch sterke arm en in de praktijk veerde ik dus slechts een halve cm omhoog.) Maar mijn gedachten tolden heen en weer. van links naar rechts en achter naar voor. Hij had fotografie opgegeven voor tandarts zijn? Begreep ik dat nu goed? Überhaupt, wie zit er nu vrijwillig in iemand anders zijn mond te porren. Maar fotografie? Voor tandarts? Ik kwam mijn verbazing niet te boven. Hij kende het genot van de DOKA. Het moment dat je met een pincet je foto in de chemicaliën legt en langzaam jouw geschoten beeld ziet ontwaren. Het lijkt mij nog altijd magisch. Het klikken van de sluiter inruilen voor het hoge gekrijs van de boor, of de vijl of wat ik in hemelsnaam altijd uit dat kamertje hoor klinken.

Je ogen knijpen tot een spleetje om het licht te ‚voelen’, te testen, te meten zodat je op de foto de juiste hoeveelheid hebt doorgelaten. Een zachte schaduw voor een teder mimiek in iemand zijn gezicht, of juist een eenzijdig lichtje dat je net de contouren van een  naakt lichaam kunt ontwaren. Wedding-Photographer-Jitzke-Grijpstra-Photography-5955-LRHet invullen van je canvas zo als de meesterschilders het eeuwen geleden met hun penselen al deden. Geloof me, dat valt toch niet te vergelijken met het knijpen van je ogen voor die belachelijke felle spot die op je open gebitje wordt gezet?

„Klaar”. Hoor ik naast mij.
Hij kijkt mij glimlachend aan en er liggen twee verstandskiezen op een schaaltje.
Door al mijn gepeins amper wat van het gesjor en gekraak gemerkt.

Toch een kunst dat tandarts zijn.

0-1-JitzkeGrijpstraPhotography-4595

 

NIETS MEER MISSEN VAN JITZKE GRIJPSTRA PHOTOGRAPHY?
Wij zijn idolaat van Instagram.
Maar je mag ook gezellig onze Facebook-pagina liken en blijf up to date.

Geef een reactie