MOET JE OOK EENS DOEN

Geschreven op 28 juli 2016 - Geplaatst in de categorie Personal - Nog geen reacties

.

Wedding-Photographer-Jitzke-Grijpstra-Photography-6052

Moet je ook eens doen!

Langzaam zwelt het gerommel op de achtergrond aan. Hoopvol kijk ik voor de zoveelste keer naar de lucht. En ja hoor, eindelijk. De regen valt met bakken uit de lucht. Ik ren naar de slaapkamer, schiet een bikini aan en gooi een vest over mijn hoofd. Voor een filmproject heb ik nog een paar laatste shots in de regen nodig. Het vest beschermd mijn camera tegen de regen en ik loop naar buiten. Het weer is verrassend warm. De regen is verrassend warm voel ik, terwijl de dikke druppels tegen mijn benen slaan. Het regent niet, het giet. Ik maak mijn shots terwijl zoonlief zich ondertussen bij mij voegt. Iets meer kleding aan weliswaar en in plaats van blote voeten, zoals ik heeft hij keurig zijn knalrode regenlaarzen aan. Goed voorbeeld doet goed volgen zeggen ze en verbaasd kijk ik naar een grote handdoek die hij om zijn hoofd heeft gebonden.

Maar ik ben alweer klaar en ren naar binnen om mijn camera in veiligheid te brengen. Rennend door de plassen word ik op de voet gevolgd en eenmaal binnen kijk ik in twee glunderende oogjes omgeven door druppend haar. „Dat was leuk he mamma?”. Ik kijk nog eens naar buiten en gooi het vest van mij af.

„Kom”. Zeg ik en steek mijn hand naar ‚m uit. Zonder te aarzelen sluit hij hand in de mijne en knijpt er nog eens in. Alsof hij zijn vermoeden wil bevestigen.In bikini rennen -ik althans- we weer naar buiten de stortregen in. Ik voel mij vrijer dan ik mij in maanden heb gevoeld en samen rennen we hand in hand door de plassen. Binnen kortste keren zijn we helemaal doorweekt en slaat de modder tegen mijn benen. De regen voelt aangenaam en de warme druppels rollen als grote tranen langzaam naar beneden. Mijn haar raakt los van het rennen en springen en de natte strengen plakken aan mijn hoofd, schouders en rug. We rennen tot we niet meer kunnen en het gegiechel van mijn zoon munt zich uit tot luidkeels gelach. Met zijn handen in de lucht geheven rent hij achter mij aan en moedigt mij aan om hoger en verder te springen. Om harder te rennen en diepere plassen te zoeken. Buiten adem kijk ik om en zie het mooiste gezichtje wat ik ooit heb gezien. Zijn natte, blonde haren en zijn blauwe ogen die de hele omgeving verlichten kijk terug in de mijne. Hij zegt niets en een poos kijken we elkaar aan. Zijn bolle wangen lijken uit elkaar te spatten in de grootste lach ooit, waardoor er kleine kuiltjes ontstaan. Dat moment, lijkt de wereld te stoppen en voel ik mij de gelukkigste ooit. En dan besef ik toch wel weer, sterk spul he, die Fisherman’s Friend.

 

Geef een reactie